Kaczki wodne

Krakwa

Nieco mniejsza od krzyżówki: dtugość ciała ok. 51 cm. Samca można rozpoznać po aksamitnie czarnym kuprze i podogoniu; u obu ptci wyraźne, czarno-białe lusterko widać zarówno w locie, jak i na wodzie podczas pływania. Kaczki te zwykle nie łączą się w duże stada; pływają z głowami odchylonymi do tyłu, z piersią zanurzoną głęboko w wodzie. Chętnie się odzywają: głos kaczora przypomina krakanie wron (głośnemu „krak-krak\" zawdzięczają zapewne swą polską nazwę), samice kwaczą łagodnie „reg-reg\". Środowisko: Krakwa jest raczej gatunkiem wschodnioeuropejskim. W środkowej i zachodniej Europie ich liczbę ocenia się na ok. 10000 par. Lubi rozległe jeziora z płytkimi, bogatymi w roślinność wodną zatokami i pasami trzcinowisk. Przez ostatnie sto lat teren jej występowania rozciągnął się na północ obejmując Anglię i Islandię. Jest ptakiem wędrownym; zimuje częściowo w zachodniej Europie, przede wszystkim jednak wokół Morza Śródziemnego. Duże stada wypoczywają w delcie Nilu szukając pożywienia na zalanych wodą polach ryżowych. Wędrujące stada przemieszczają się zwykle nocą lecąc wysoko w długich łańcuchach. Lęgi: Samce zaczynają toki już w październiku. Przybierają taka pozę, by zaprezentować aksamitny tył ciała, wydają głośny gwizd i wykonują lot tokowy, w czasie którego biją skrzydłami w charakterystyczny sposób. Już jesienią łączą się pierwsze pary, które trzymają się razem do okresu lęgowego. Miejsce na gniazdo wybiera samica. Podobnie jak inne kaczki buduje nieporządne, ale bogato wysłane puchem gniazdo na brzegu, zwykle dobrze ukryte. Okres lęgowy w maju i w czerwcu, w zniesieniu 8-10 jaj. Pożywienie: Krakwy są raczej roślinożerne. Żerują gruntując do głębokości 30 cm. Zbierają także ziarna zbóż pozostałe na ścierniskach i chwytają szarańczaki na łąkach. Łożka rehabilitacyjne

Współpraca

• kosze sklepowe